یکشنبه بعد از کلاسم اومد شهر یک ساعتی که وقت داشتم تا اینکه برم پشتیبانی واسه لپ تاپم.راستش دلم خیلی گرفته بود.یه لحضه حس کردم باید جایی برم ولی نمی دونستم اونجا کجاست؟بله این حسم یه نیاز بود.حالتی که بهم دست داد چشم های معصومانه بچه هایی بود که دوستشون دارم و یه مدت بود بهشون سر نزده بودم.راه موسسه توان بخشی نیلو فرهای آبی پیش گرفتم.وقتی رسیدم بچه ها داشتن فیلم می دیدن.حواسم به واکنش بچه ها بود غرق دیدن بودن وارد که شدم با لبخندی که نشان دهنده این بود که منتظرت بودیم ازم استقبال کردن تو این لحظه حس کردم که بوی منو میشناسن رفتم تک تکشون رو بغل کردم و بوسیدم.نشستم روی یکی از تخت ها کنارشون موبایلمو در اوردم یه آهنگ گذاشتم با هم شروع کردیم به دست زدن.دست زدنی که ریتم خاصی نداشت خدا جون ممنونتم که این راه را نشونم دادی که زیبا ترین ریتم هستی را بشنوم اونم با دست های معصومانه بچه ها بعدش بلند شدم با بچه شروع کردم به رقصیدن.بچه ها با خنده هاشون میگفتن نوید چرا دیر بهمون سر میزنی؟یکم هم واسه ما وقت بذار.لحظه خدافظی رسید با همشون رو بوسی کردم و با انکه دلم میخواست خودمو خالی کنم ولی بازم تحمل کردم اومدم بیرون رو به آسمون کردم گفتم بهشت چشمان این بچه هاست و راهی شدم و از فردا تا 3 روز تو جا افتادم ولی یه پرستار داشتم که دردام با وجودش کمتر میشد.چیزی ندارم تقدیمت کنم ولی کوتاه ترین جمله را تقدیمت میکنم......نفسم دوستت دارم......

سلام.الان چند وقت هست که تصمیم دارم که یه دیوار بسازم و همه خاطرات خوب و بدم را به ثبت برسونم که در آینده دور و نزدیک ببینم سرنوشت برایم چه خواهد نوشت.به هر تقدیر تسلیم امر حضرت دوستم همان دوستی که قبل از آمدنم پیوند دوستی را خوانده بود.دیوارم را به نامش مزین میکنم که اگر زینتی بر انگشتر این دنیاست سببش را از مسبب این انگشتر به عاریت گرفته.همان دوستی که هر گاه فراموشش کردم بی دعوت به من پیوست.گر مرا هست به یمن وجود اوست.هر چند باید پیشتر از این می نوشتم ولی لذتش به این است که نیاز نوشتن شوق نوشتن را در من ایجاز کرد.نوشتنی که آمیخته با احساسات درونی و بیرونی من است.عواطفی که باید برایم ثبت شوند و به یادگار در البوم زندگانیم چاپ شود.از مسبب ای تصمیم متشکرم.امروز دفتری را گشودم که در پیشانیش نام مبارک حضرت دوست الله نقش بسته بود. بی اراده میبوسمش . دفترم آغاز شد